Ziek in Afrique

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van me gehoord hebben. In de tussentijd is er veel gebeurd – ik ben nog nooit zo ziek geweest, heb een ongeluk gehad, Ernst is langsgeweest, we hebben mijn verjaardag gevierd (dat was allebei heel leuk!) en nu ben ik weer ziek. Hoewel Kita en Mali in principe heel leuk zijn, is ziek zijn in een warm stoffig ontwikkelingsland land dus echt niet leuk.

Het eerste ziekzijn begon drie weken geleden met een zeer vastzittende hoest . De apotheker schreef meteen antibiotica voor, en na twee dagen niet slapen ben ik daarvoor gezwicht. Het bovenstaande ongeluk viel overigens heel erg mee (fiets tegen motor, fiets kapot, veel schaafwonden), maar doordat ik me al zo zielig voelde, was het toen wel even te veel van het goede.

De hoest ging echter niet over en werd alleen maar erger. Ik kon niet goed ademhalen, had koorts, en mijn maag dacht dat mijn hoestbeweging een hele andere beweging was dus eten ging ook niet meer. Inmiddels was ik in Bamako en in een kliniek daar bleek dat de helft van mijn rechterlong vol zat met bronchitisinfiltrataten.

Na een week lang slaap, de goede antibiotica (die eerste was dus niet goed) en Ernst die inmiddels ook in Bamako was gekomen ging het gelukkig weer een beetje beter. We zijn samen afgereisd naar Segou, naar het Festival Sur le Niger. Echt geweldig om te zien hoe Afrikanen uit hun dak kunnen gaan, en ook heerlijk genoten van zwembad, pizza's en een heel leuk boottochtje op de Niger.

Nu ben ik terug in Kita. Ernst is hier ook twee nachtjes geweest en heeft alles gezien en vooral heel veel met de kinderen gespeeld! Ook hebben Ernst-Jan en Adama afgesproken wat mijn bruidschat is: 2 koeien, 10 kolanoten en geld. En nu ben ik weer ziek – ik voelde me al nog niet fantastisch, de hoest (hier sogo sogo genoemd) was nog niet weg, en ik had het bij vlagen heel warm – maar nu is mijn buik helemaal van streek. Afrika is in die zin een ideaal dieet, want ik heb het idee dat de afgelopen drie weken mijn maaginhoud zo groot geworden is als een knikker.

Ziek zijn is nooit leuk, maar hier in Mali krijgt het toch een heel andere dimensie. Je weet wel meteen weer waarom je je inzet voor een betere internationale gezondheidszorg. Het warme seizoen is in gegaan (ik dacht al: hoe kan dit nu de winter zijn) dus het is hier iedere dag op zijn minst 35 graden. En er is vooral ook heel veel stof. Ik heb echt bewondering voor de mensen die hier wonen, want ik kan het echt met moeite uithouden. Ik slaap nu vooral heel veel en ik hoop vooral dat het snel overgaat, zodat ik jullie weer allemaal leuke dingen kan vertellen over mijn project (daarover volgende keer meer, er zijn wel wat ontwikklingen) en het leven in Kita.