Wie van de drie?

Ok, ik heb het een beetje verpest en heb nu letterlijk jullie advies nodig. Ik kom er namelijk zelf nu even niet uit. De situatie is als volgt:

Ernst en ik hebben een kleine netbook. Wij gebruiken hem niet, dus het plan was dat ik hem mee zou nemen naar Mali en er hier iemand 'gelukkig' mee zou maken. Mijn eerste idee was dat ik hem aan mijn gastgezin zou geven, vooral omdat hier heel veel kinderen zijn die er veel van zouden kunnen leren. Maar Adama (mijn 'vader') begon al gauw net wat te nadrukkelijk te zeggen dat hij graag mijn laptop wilde hebben, zonder dat ik ook maar gezegd had dat ik hem hier achter wilde laten. Kinderen die vragen... En wat ook niet zo ten gunste van de familie werkt is dat hier letterlijk alles binnen een paar dagen tot een maand kapot gaat (gewoon te veel kinderen, te veel enthousiasme) en er eigenlijk niemand is die snapt hoe een computer werkt.

Vandaar dat ik verder ging kijken: een bevriende Amerikaan uit Bamako vertelde me dat op de universiteit van Bamako 20 studenten op twee computers werken. Dat leek me dus een goed doel: wel wat onpersoonlijker, maar ik zou in elk geval zeker weten dat het de laptop goed tot zijn recht zou komen.

Toen werd de situatie wat lastiger: Adama begon letterlijk te zeggen dat hij mijn laptop wilde hebben en toen heb ik maar gelogen dat ik hem in Nederland ook nodig heb. Ik voelde me hier een beetje rot over, maar durfde ook niet te zeggen dat ik er geen vertrouwen in heb dat de computer bij zijn familie goed tot zijn recht zal komen. En toen heb ik de kwestie voorgelegd aan Cherif, de president van de Jumelage in Kita en hier mijn soort van vaste raadspersoon is...

En dat was dus niet zo'n goed idee: Toen ik het verhaal had uitgelegd, begon Cherif te lachen en vertelde mij dat het een provocatieve vraag was. En wat bleek: Cherif zou ook heel goed zo'n laptop kunnen gebruiken. Hij kan redelijk goed met internet overweg, heeft ook veel kinderen maar een meer georganiseerd huishouden, en als president van de Jumelage moet hij vaak het een en ander uittypen wat hij nu in het internetcafé doet. Hij heeft bovendien veel voor mij gedaan dus het zou een mooi afscheidscadeau zijn. En... hij weet nu ook dat ik de laptop in Mali achter ga laten en dus ook dat als ik hem aan iemand anders geef, ik er voor bewust voor kies hem niet aan hem te geven.

Nu weet ik het dus helemaal niet meer! Graag hoor ik van jullie wat jullie adviseren, en dus aan wie ik de laptop het beste kan geven:

A. Adama

B. Universiteit van Bamako

C. Cherif

En eventueel ook hoe ik dat het beste naar de rest kan communiceren. Bedankt!

PS Bijgevoegde foto is niet Adama of Cherif, maar een Malinese griot. Gewoon om de boel een beetje aan te kleden.

Project-update

Het gaat inmiddels lichamelijk een stuk beter! Bedankt voor al jullie aansterkende berichtjes! Ik ben weer, voor zover mogelijk, druk aan het werk. Werken wordt soms wat moeilijk gemaakt door bijvoorbeeld communicatieproblemen, hoge verwachtingen en een niet werkend internet, maar toch zijn er ontwikkelingen.

Samen met de gehandicapten heb ik een plan geschreven voor een marktplaats. Een korte samenvatting heb ik gisteren overhandigd aan de derde burgemeester, die naar eigen zeggen de verantwoordelijke is voor de problemen: educatie, gezondheidszorg en dus ook de gehandicapten. Het uitgebreide plan wordt momenteel gecorrigeerd op Franse taalfouten. Juist omdat ik een toubab (blanke) ben, is de kans dat ons plan gehonoreerd wordt extra groot. De Malinezen moeten soms wel zes maanden op een antwoord wachten. En het helpt ook mee dat de derde burgemeester graag wil dat zijn tweede vrouw een Nederlandse zal zijn. Hij was in elk geval erg positief over het plan.

Voor een goede start op de markt, heeft de Jumelage wat geld beschikbaar gesteld om de materialen aan te schaffen voor leerbewerking. Vier van de gehandicapten zijn hierin gespecialiseerd en omdat er op dit moment op de markt geen leerbewerkers te vinden zijn, leek dit ons letterlijk een gat in de markt. Mocht het een succes blijken, zal ik aan de Jumelage voorstellen om een training voor de andere gehandicapten te financieren.

Ook is besloten om alvast één rolstoel te laten maken door een atelier hier in Kita. Eén rolstoel is misschien niet veel, maar voor die ene persoon die de rolstoel ontvangt maakt het wel een wereld van verschil. En zo kunnen we ook meteen kijken of het een succes is (het is de eerste keer dat dit atelier een rolstoel maakt) en of het hier in het vervolg meer financiering voor moeten zoeken.

En dan tot slot nog het dak: omdat een dak van hooi of hout niet 'jolie' (mooi) gevonden wordt, er niet genoeg geld beschikbaar is voor een metalen dak (er is namelijk al heel veel geld in het kippenhok gestoken, soms gaat de geldkraan gewoon dicht), en ik ook graag de gehandicapten zelf wil stimuleren, heb ik met ze afgesproken dat ze met de winst van de marktplaats zelf een deel van het dak financieren. Er is dus reeds een startbedrag, maar de rest moet de Coopérative zelf bij elkaar sparen. Ik ben al uitgenodigd voor de inauguratie van het kippenhok – ik ben benieuwd wanneer dit heuglijk feit zal plaatsvinden en ik dus terug in Kita zal komen!

Ziek in Afrique

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van me gehoord hebben. In de tussentijd is er veel gebeurd – ik ben nog nooit zo ziek geweest, heb een ongeluk gehad, Ernst is langsgeweest, we hebben mijn verjaardag gevierd (dat was allebei heel leuk!) en nu ben ik weer ziek. Hoewel Kita en Mali in principe heel leuk zijn, is ziek zijn in een warm stoffig ontwikkelingsland land dus echt niet leuk.

Het eerste ziekzijn begon drie weken geleden met een zeer vastzittende hoest . De apotheker schreef meteen antibiotica voor, en na twee dagen niet slapen ben ik daarvoor gezwicht. Het bovenstaande ongeluk viel overigens heel erg mee (fiets tegen motor, fiets kapot, veel schaafwonden), maar doordat ik me al zo zielig voelde, was het toen wel even te veel van het goede.

De hoest ging echter niet over en werd alleen maar erger. Ik kon niet goed ademhalen, had koorts, en mijn maag dacht dat mijn hoestbeweging een hele andere beweging was dus eten ging ook niet meer. Inmiddels was ik in Bamako en in een kliniek daar bleek dat de helft van mijn rechterlong vol zat met bronchitisinfiltrataten.

Na een week lang slaap, de goede antibiotica (die eerste was dus niet goed) en Ernst die inmiddels ook in Bamako was gekomen ging het gelukkig weer een beetje beter. We zijn samen afgereisd naar Segou, naar het Festival Sur le Niger. Echt geweldig om te zien hoe Afrikanen uit hun dak kunnen gaan, en ook heerlijk genoten van zwembad, pizza's en een heel leuk boottochtje op de Niger.

Nu ben ik terug in Kita. Ernst is hier ook twee nachtjes geweest en heeft alles gezien en vooral heel veel met de kinderen gespeeld! Ook hebben Ernst-Jan en Adama afgesproken wat mijn bruidschat is: 2 koeien, 10 kolanoten en geld. En nu ben ik weer ziek – ik voelde me al nog niet fantastisch, de hoest (hier sogo sogo genoemd) was nog niet weg, en ik had het bij vlagen heel warm – maar nu is mijn buik helemaal van streek. Afrika is in die zin een ideaal dieet, want ik heb het idee dat de afgelopen drie weken mijn maaginhoud zo groot geworden is als een knikker.

Ziek zijn is nooit leuk, maar hier in Mali krijgt het toch een heel andere dimensie. Je weet wel meteen weer waarom je je inzet voor een betere internationale gezondheidszorg. Het warme seizoen is in gegaan (ik dacht al: hoe kan dit nu de winter zijn) dus het is hier iedere dag op zijn minst 35 graden. En er is vooral ook heel veel stof. Ik heb echt bewondering voor de mensen die hier wonen, want ik kan het echt met moeite uithouden. Ik slaap nu vooral heel veel en ik hoop vooral dat het snel overgaat, zodat ik jullie weer allemaal leuke dingen kan vertellen over mijn project (daarover volgende keer meer, er zijn wel wat ontwikklingen) en het leven in Kita.