La Brousse

Afgelopen week ben ik wel vier keer de rimboe in geweest om dorpjes te bezoeken. In het eerste dorp was ik om de tuin van de gehandicapten te bekijken, en in een ander dorp om bij een groot feest te zijn ter ere van een Malinese filantroop.

Met name het feest in het dorpje Gunbango was een groot spektakel vol met bombarie, muziek, gedans en geweerschoten! Ook heel fijn om te zien dat de rijke Malinesen ook geld in hun eigen land willen investeren. Als het lukt, zet ik straks ook wat filmpjes online. Een nachtje doorbrengen in een 'echt authentiek' Malinees dorp was natuurlijk ook een hele ervaring (al heb ik niet zo lekker geslapen).En gisteren heb ik met mijn 'vader' Adama het dorp bezocht waar hij vice-burgemeester is en hebben we vervolgens een nachtje doorgebracht in het dorp waar zijn eerste vrouw woont.

Ieder bezoek gaat gepaard met een bezoek aan de chief, de dorpoudste en in mijn geval ook de medical centre, want ze denken allemaal hier dat ik arts ben. Ik laat ze maar een beetje in die waan omdat ik het niet zo goed uit kan leggen hoe het nu echt in elkaar zit. Ieder bezoek gaat gepaard met de vraag of er geen geld kan worden gegeven voor een of ander project. Ik houd het er maar op dat ik maar een klein persoontje in het hele spel ben, en dat ik nu dus geen beloftes kan maken. Toch zijn ze erg vereerd door mijn bezoek en krijg ik ook geregeld naast veel gelukswensen ook cadeautjes mee: papaya's, sinaasappels en vanochten een kip! Ze heet Poelie, maar ik heb haar bij de eerste vrouw van Adama achtergelaten. Ik betwijfel of ze nog lang te leven heeft.

In ieder dorp zijn de kinderen nogal viezig, maar wel lief en gek op foto's. Ook de oudjes vinden een digitaal fototoestel opvallend leuk. Ik moet dus uitkijken waar ik mijn camera wel anders word ik continu belaagd. Alle mensen zijn heel aardig en hartelijk, al versta ik na drie zinnen niet meer wat ze zeggen. Ze spreken namelijk alleen maar Bambara.

Het leven in de dorpjes is hard, maar eigenlijk lijkt het voor vooral de mannen nog wel mee te vallen. Lekker in de schaduw zitten, en een beetje belangrijjk doen (vooral als je vice-burgemeester bent) door veel te praten en af en toe een stempel te zetten. Niet dat ik het ze kwalijk neem: als de temperatuur in Nederland het gehele jaar tussen de 30 en de 45 graden Celsius zou liggen, zouden wij waarschijnlijk ook aanmerkelijk minder productief zijn. En er zijn natuurlijk ook zeker Malinese mannen die wel heel hard werken, vooral in de stad. Ze vinden overigens dat ik, net als alle Nederlanders, hard werk.

De vrouwen werken hier, ook in vergelijking met mij, juist heel hard, want koken hier is een flinke klus, inclusief hout sprokkelen, graan malen, en vooral heel veel wachten. En dat twee keer per dag. Ik zou er het geduld niet voor hebben. Er zijn overigens opvallend veel vrouwen en kleine kinderen in de dorpjes. Bijna alle mannen hebben twee, drie of vier vrouwen en alle grote kinderen wonen bij familie in de stad om daar naar de middelbare school te gaan of te werken. Ik begrijp nog niet helemaal hoe dat logistiek met polygamie werkt: er moet toch ergens een groot overschot aan single mannen zijn. Ik ga dat toch eens navragen bij Adama...